آپدیت (چیزی که ترس داشتم ازش)

سلام

 

میخوام چیزی بگم و شرایطی رو بخوام که همیشه ازش ترس داشتم، همیشه از فکر کردن بهش هم میترسیدم ولی بلاخره انجامش دادم...

 

من دروغی ندارم بگم و همیشه همه ی ماجرا رو تعریف کردم، درست مثل الان... پس همه رو میگم...

 

داستان این ماشین خریدن هم بی تاثیر نبود، فکر میکردم ماشین خریدن اون هم این ماشین برای منی که یه حسابدار ساده ام لذتی داره که سالها ادامه پیدا میکنه، نمیگم بده اما خیلی زود این هم عادی میشه، پس تا اینجا فهمیدم که هر چیزی سریع عادی میشه، و این تو ناخودآگاه من بود تا اینکه....

 

پنج شنبه شب با عمه ی خانمم و مادر خانمم که دو هفته ای رو مشهد پیش ما مهمون بودن رفتیم سمت شهرستان، همه چی عادی بود... رسیدیم خونه و به رسم هر ساله که شب یلدا رو قورمه (گوشت گوسفندی و گوساله رو تو دمبه سرخ میکنند با سیب زمینی سرخ شده) میخوریم، پدر خانم عزیز که خدا خیرش بده حتی تو این اوضاع اقتصادی نذاشت ما کمبودی احساس کنیم و گوشت رو  تهیه کرد و خودش هم گذاشته بود تا بجوشه و ما برسیم، خلاصه...

همون اول که رسیدیم عروس خونه یعنی زن برادر خانمم لباس یلدایی پوشیده بود که عکس بگیره، یهو ناغافل چشمم به بالای شلوارش افتاد که از پیراهن قرمزش جدا شده بود... سریع چشم چرخوندم، اما کلی فکر اومد به سرم، آخر فکرم رسید به اینکه من ندارم اینطور همسری، اونی که داره چه بهونه ای داره، این هم عادی میشه و ....

همونجا فهمیدم اینکه من ندارم و اینکه خدا نمیخواد به من چیزی بده که دوست دارم دلیلش بد بودن من یا دوست نداشتن من یا هر چیز دیگه ای نیست، تنها دلیلش اینکه که من تو این شرایط میتونم رشد کنم و همه ی این چیزا توی نهایت 5 الی 10 دقیقه طول کشید و من آخرش گفتم خدایا به من نده، من نه عشقی میخوام و نه جسمی، من همین زندگی رو میخوام، من نرسیدن رو میخوام، من نداشتن رو میخوام...

و اونجا بود که فهمیدم سر نماز باید نگه داشتن همین سختیا رو طلب کنم...

و از همون لحظه حالم خیلی خوب شد، خیلی خیلی...

و فهمیدم خیلی پیش خدا عزیزم که این شرایطو دارم...

خدا رو شکر کردم و همین زندگی رو طلب کردم و اینکه بزرگ و بهتر بشم...

 

خدایا بی نهایت شکرت